مرتضی کمالی

مرتضی کمالی

پست الکترونیکی: این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

اختلال شخصیت مرزی و روش درمان آن

اختلال شخصیت یعنی داشتن مجموعه ای از صفت های شخصیتیِ بادوام که در جنبه های مختلف زندگی دیده می شوند، در طول زمان ثبات دارند و باعث می شوند فرد در زندگی عاطفی، شغلی، روابط بین فردی و دیگر بخش های زندگی اش به مشکل بربخورد و اذیت شود.

اختلال شخصیت مرزی یکی از شایعترین انواع اختلالات شخصیت است. «تغییر» عنصر اصلی شخصیت مرزی است. بیماران مبتلا به اختلال شخصیت مرزی دارای بی ثباتی فوق العاده عاطفه خلق و رفتار و احساس پوچی اند. با بیتوته همراه باشید تا درباره ی اختلال شخصیت مرزی و درمان آن اطلاعات مفیدی کسب کنید.
اختلال شخصیت

 

اختلال شخصیت مرزی

بیماران مبتلا به اختلال شخصیت مرزی  در مرز روان نژندی و روان پریشی قرار دارند و مشخصهٔ آن ها ناپایداری حالت عاطفی، خلق، رفتار، روابط ابژه ای، و خودانگارهٔ آن هاست. این اختلال را به نام های شیزوفرنی موقت، شخصیت انگاری، اسکیزوفرنی شبه نوروتیک، اختلال شخصیت دارای بی ثباتی هیجانی و اختلال منش سایکوتیک نیز خوانده اند. نامیده شده است.

 

بیماران دچار اختلال شخصیت مرزی تقریباً همیشه به نظر می رسد که در بحران به سر می برند. چرخش های سریع خلق در این ها شایع است: یک لحظه ممکن است نزاع طلب باشند، لحظهٔ بعد افسرده و لحظه ای دیگر شاکی از این که هیچ احساسی ندارند. این گونه بیماران ممکن است حملات روان پریشی با عمر کوتاه دارا باشند که اصطلاحاً حملات میکروسایکوتیک خوانده می شود،


اختلال شخصیت اسکیزوئید (از علائم تا درمان)
 

اما حملات شدید و تمام عیار روان پریشی در این ها دیده نمی شود؛ در واقع علایم روان پریشی که بیماران دچار اختلال شخصیت مرزی پیدا می کنند، تقریباً همیشه محدود، گذرا، و مشکوک است. رفتار این گونه بیماران بسیار غیرقابل پیش بینی است و از همین رو آن ها تقریباً هیچ وقت به آن مقدار کارایی که در توانشان هست، دست نمی یابند.

 

علائم شخصیت مرزی

- ترس از ترک شدن

- روابط پرتنش


اختلال شخصیت دوری گزین (اجتنابی) و درمان آن
- بی ثبات بودن تصویر فرد از خودش

- رفتارهای تکانشی و خطرناک

- خودزنی و خودکشی


ویژگی های اختلال شخصیت مرزی

بی ثباتی در روابط بین فردی، خودانگاره، و حالت عاطفی، و نیز آشکارا تکانشی بودن، به صورت الگویی نافذ و فراگیر که از اوایل بزرگسالی شروع شده باشد و در زمینه های مختلف به چشم آید، که علامتش وجود حداقل پنج عدد از موارد زیر است:


- انجام تلاش های مضطربانه توأم با سراسیمگی برای اجتناب از ترک شدن واقعی یا تصوری. نکته: شامل رفتارهایی نظیر خودکشی یا خودزنی نمی شود، این ها را جزء ملاک ۵ باید برشمرد.
 

- بی ثبات و شدید بودن روابط فردی به صورت الگویی که مشخصه اش تناوب میان دو قطب افراطی است: آرمانی نمایی و بی ارزش نمایی.

 
- اختلال و اشکال در هویت؛ بی ثبات بودن واضح و دائم خودانگاره یا احساس فرد در مورد خودش.


- تکانشی بودن لااقل در دو حوزه از حوزه هایی که بالقوه به فرد صدمه می زنند. (مثلاً خرج کردن پول، روابط جنسی، سوء مصرف مواد، بی ملاحظه رانندگی کردن، شکمبارگی). نکته: شامل رفتارهایی نظیر خودکشی یا خودزنی نمی شود؛ اینها را جزء ملاک ۵ باید برشمرد.


- رفتار، ژست، یا تهدید به خودکشی به صورت مکرر، یا خود زنی های مکرر.

 
- بی ثباتی در حالت عاطفی به صورت واکنش پذیری آشکار خلق (مثل ملال، تحریک پذیری، یا اضطراب شدید و حمله ای [اپیزودیک] که چند ساعتی طول بکشد و خیلی به ندرت هم بیش از چند روزی).

 
- احساس پوچی مزمن.


- نامتناسب و شدید بودن خشم یا دشواری در تسلط بر خشم (مثلاً تندخو شدن های پیاپی، خشمگین بودن دائمی، نزاع کردن های مکرر).

 
- بروز افکار بدگمانانه (پارانویید) یا علایم شدید تجزیه ای به صورت گذرا و در مواقع فشار روانی (استرس).


سبب شناسی اختلال شخصیت مرزی

اختلالات مغزی برخی تحقیقات نشان داده اند که تغییراتی در مناطق خاصی از مغز که در تنظیم هیجان، پرخاشگری و پرخاشگری دخیل هستند، وجود دارد. علاوه بر این، برخی از مواد شیمیایی ویژه ای که به تنظیم هوا کمک می کنند مثل سروتونین، ممکن است به درستی عمل نکند.


عوامل خطر اختلال شخصیت مرزی

زمینه ارثی: اگر یک خویشاوند نزدیکتان, پدر, برادر یا خواهر شما اختلال مشابه دارد، ممکن است در خطر بالاتری باشید.


دوران کودکی پر تنش: بسیاری از افراد مبتلا به این اختلال در دوران کودکی مورد سو استفاده جنسی یا سو استفاده فیزیکی قرار گرفته بودند یا آنها نادیده گرفته می شدند. برخی از افراد هنگامی که کوچک بودند، گم شده بودند یا والدینشان از هم و از آنها جدا شده بودند یا مشکلات بدی با آنها داشتند.

 
تشخیص و درمان اختلال شخصیت مرزی

برخلاف بیشتر اختلال های شخصیت، افراد مرزی خودشان حسابی دنبال درمان اند و همین باعث می شود درمان شان خیلی بیشتر مؤثر باشد! علتش هم این است که خودشان متوجه اند که مشکلات شان چقدر اذیت شان می کند. اگر روان شناس، برخورد درستی نشان دهد، این افراد مشتاق اند در صورت لزوم، در خودشان تغییری ایجاد کنند.


روان درمانی

درمان انتخابی برای این اختلال روان درمانی می باشد که به یک اندازه برای بیمار و درمانگر مشکل است. روان درمانی درست، می تواند به شخصیت های مرزی کمک کند از باورها و هیجانات خودشان آگاهی بیشتری پیدا کنند و درنتیجه کنترل شان بر آنها بیشتر شود. علت آن بی ثباتی و رفتار تکانشی (لحظه ای) و همچنین استفاده از مکانیسم دفاعی«دو نیم سازی» است.

 

(مکانیسمی است که باعث می شود شخصیت مرزی متناوبا از درمانگر یا سایر افراد محیط بیزار شده یا آنها را به شدت دوست بدارد. رفتار درمانی و بخصوص آموزش مهارتهای اجتماعی بویژه با استفاده از نوارهای ویدیوئی که بیمار را در مشاهده تأثیر رفتارش بر دیگران توانا می کند، مفید است. در کنار روان درمانی انفرادی ، روان درمانی گروهی نیز سودمند می باشد.

 

دارو درمانی

برای اخذ نتایج بهتر دارو درمانی به روان درمانی اضافه می شود. داروهای نورولپتیک (ضد جنون) برای کنترل خشم، خصومت و دوره های پسیکوتیک گذرا از داروهای(ضد افسردگی)برای بهبود خلق و بیمار استفاده می شود از دیگر داروهای مورد استفاده می توان به ضد تشنج ها و کربنات لیتیوم اشاره کرد. تجویز این داروها باید تحت نظر روانپزشک باشد.

شخصیت وابسته و روش درمان آن

اختلال شخصیت وابسته نوعی اختلال شخصیت است که فرد وابستگی فراگیر روانی به افراد دیگر دارد. این اختلال شخصیت یک وضعیت بلند مدت (مزمن) است که در آن بیمار برای نیازهای عاطفی و جسمی خود به دیگران وابسته است و تنها یک حداقل دستیابی به سطح طبیعی استقلال دارد. با بیتوته همراه باشید تا با ویژگی های شخصیت وابسته، تشخیص و درمان این اختلال شخصیت آشنایی بیشتری پیدا کنید.
شخصیت وابسته

اختلال شخصیت وابسته از شایع ترین اختلالات شخصیت است. فراد وابسته، عزت نفس اندکی دارند و خود انتقادگری در آنها زیاد است. آنها معمولاً به دنبال دلایل خوشحالی در بیرون از خود می گردند و خوشحالی خود را منتسب به اتفاقات بیرونی می دانند. (همسرم امروز با من مهربانتر بود، بنابراین من خوشحالم).


افراد دارای اختلال شخصیت وابسته ملاکشان برای سنجش خوبی و یا بدی عملکرد خود، نظر و باور دیگران است و خودشان ملاکی به غیر از نظر دیگران برای تأیید و تشویق خود ندارند. بنابراین همواره نظر دیگران برای آنها مهم است.

افراد وابسته، مهارت حل مساله کمتری از خود نشان می دهند و در هنگام مواجهه با یک مشکل، تمایل به اجتناب و فرار از مشکل را دارند و ترجیح می دهند تا با موضوع مواجه نشوند. آنها مشکل را نه یک فرصت جهت رشد و پیشرفت، بلکه دردسری تلقی می کنند که باید همواره از آن اجتناب کرد.

دانستن شخصیت همسر از نحوه خوابیدن !
افراد دارای اختلال شخصیت وابسته، خود را در مواجهه با دنیا و مسائل آن ناتوان می بینند و باور دارند که آنها توانایی و مهارت مواجهه با دنیا را ندارند. راه حل آنها برای مواجهه با این دنیای پیچیده و ترسناک، پیدا کردن کسی است که بتواند از آنها مراقبت کرده و کارهای آنها را انجام دهد و برای آنها تصمیم گیری کند. آنها نیز در عوض حاضر هستند آرزوها و تمایلات خود را در قبال آنها زیر پا گذاشته و گوش به فرمان باشند.

 
بنابراین، احساس عدک کفایت در آنها منجر به وابستگی به دیگران می گردد. این امر باعث می شود آنها هر روز به توانایی ها و مهارت های خود بیشتر بی اعتماد شوند و در عین حال، به جهت آنکه همیشه به دیگران متکی بوده اند، مهارت های زندگی مستقلانه (خوداظهارگری، حل مساله، قدرت تصمیم گیری) را فرا نمی گیرند؛ زیرا هیچ زمان خود را در معرض تجربه یادگیری مهارت ها قرار نمی دهند. گروهی از این افراد به دلیل آنکه این مهارت های خود را به کار نگرفته اند، به وجود آنها در خود باور ندارند.


نشانه ها و علائم اختلال شخصیت وابسته

– نیازی نافذ، فراگیر و افراطی به مراقبت شدن که به سلطه پذیری، وابستگی و ترس از جدایی بیانجامد.

نحوه تشخیص شخصیت از روی نوع خوابیدن
 

- فاقد توصیه و اطمینان بخشی فراوان دیگران، در گرفتن تصمیمات روزمره مشکل داشته باشد (مثل پوشیدن لباس یا انتخاب غذا در رستوران).


- نیازمند آن باشد که دیگران مسؤولیت بیشتر مسایل عمده زندگی اش را برعهده بگیرند (مثل خرید خانه، انتخاب همسر، تعیین رشته تحصیلی و غیره).


- به دلیل ترس از برخوردار نشدن از حمایت یا تأیید دیگران، در ابراز مخالفت با آنها مشکل داشته باشد، که این امر به دلیل فقدان اعتماد به قضاوت ها یا توانایی های خود باشد، نه فقدان انگیزه یا انرژی.


- در کسب حمایت و پشتیبانی دیگران بیش از حد معطل بماند، تا جایی که حتی حاضر شود کارهایی را که دوست ندارد، به خاطر دیگری انجام دهد و این امر حالتی تکرار شونده در روند زندگی فرد داشته باشد.
 

- در تنهایی احساس ناراحتی یا درماندگی کند، به دلیل ترس مبالغه آمیز از نداشتن قدرت مراقبت از خود.


- با ختم یک رابطه صمیمانه، فوراً به جستجوی رابطه ای دیگر برآید تا آن را منبع مراقبت و حمایت از خود قرار دهد.
 

- ذهنش به طرزی غیرواقع گرایانه به این اندیشه مشغول باشد که مبادا برای مراقبت از خود، تنهایش بگذارند.
 

– اگر غیبت فردی که به او وابسته اند طولانی شود، بیمار در معرض خطر اختلال افسردگی قرار می گیرد.

 

پیامدهای منفی اختلال شخصیت وابسته

احتمال بروز افسردگی، اضطراب، حملات وحشت و فوبیا در میان افراد دارای اختلال شخصیت وابسته بیشتر است. دلیل این موضوع آن است که آنها باور دارند برای بقا و زنده ماندن نیازمند حمایت دیگری هستند، بنابراین همواره اضطراب از دست دادن رابطه را دارند و غم از دست دادن و یا سردی رابطه برای آنها بسیار طاقت فرسا بوده و منجر به افسردگی در آنها می گردد. از سویی دیگر، زمانی که به آنها مسئولیت جدیدی واگذار شود و یا وارد حوزه جدیدی می گردند، از آنجایی که باور دارند از عهده آن بر نمی آیند، دچار حمله وحشت می گردند.



تعملات اجتماعی شخصیت وابسته

این افراد از نظر روابط  اجتماعی محدود به اشخاصی می باشند که به آنان تکیه کرده اند و اگر تکیه گاه مناسبی برای خود نیابند در خطر ابتلا به افسردگی قرار می گیرند.


روابط اجتماعی آنها اغلب فقط با کسی است که می توانند به او وابسته شوند و خیلی از این افراد مورد بدرفتاری جسمی یا روحی روانی قرار می گیرند، فقط به این علت که با جرأت نیستند و در نتیجه نمی توانند ابراز وجود کرده و از حق و حقوق خود دفاع کنند.


این افراد به علت ناتوانی در عملکرد مستقل، موقعیت شغلی آسیب پذیری دارند. مجموعه صفات آن ها باعث می شود کارکرد شغلی این افراد اغلب مختل باشد، به طوری که نمی تواند مستقلاً و فاقد نظارت دقیق شخص دیگری کارهای خود را انجام دهند.

 

برقراری رابطه و ازدواج با شخصیت وابسته

در برخورد با شخصیت وابسته او را مطیع، فروتن، موافق دائمی در می یابید که به افراد دیگر اجازه می دهد در تصمیمات مهم زندگی آنها دخالت کنند، زیرا اعتماد به نفس بالایی نداشته، قادر به اداره زندگی خود بطور مستقل نیستند.

 
شخصیت های وابسته در روابطشان با رفتارهای مطیعانه و خوش مشرب افراطی سعی می کنند که هیچکس نتواند خواهان ترک اجتماعی با آنها باشد و هرگونه تنهایی و رها شدن به حال خود، احساسات خالی بودن و اضطراب بیش از اندازه را در آنها بوجود می آورد.


روابط این بیماران محدود به کسانی است که به آنها اتکا دارد. اگر قصد ازدواج با شخصیت وابسته را دارید باید دانید که نکته ی مهم در برخورد با شخصیت های وابسته این است که این افراد پذیرفتن هر نوع بد رفتاری دیگران نسبت به خودشان فاقد اعتراض است.

 
اگر این بیماران والدین یا همسر سلطه جو دارا باشند، والدین مسلط احساس سودمندی، قدرت و شایستگی نموده، بطور ناخواسته این رفتار را در فرزندان شان دامن می زنند و همسران مسلط احتمالا به سوء استفاده های بدنی و جسمی آنها مبادرت می کنند؛ فاقد اینکه با اعتراض یا ترک جسورانه آنها روبرو شوند.

 

درمان اختلال شخصیت وابسته

پیش آگهی مبتلایان با درمان خوب است، روان درمانی، دارو درمانی و رفتار درمانی جهت درمان مبتلایان موثر واقع می شود.

 

روان درمانی:

روان درمانی بیماران وابسته بخصوص با استفاده از درمان های بینش گرا ( Insight Therapy) موفقیت های زیادی بدنبال می آورد و با حمایت درمانگر چنین بیمارانی می توانند "استقلال و قاطعیت و اعتماد به نفس بیشتری پیدا می کنند. اما نباید در این کار عجله کرد، چون باعث سردرگمی بیمار می شود. در کنار درمان بینش گرا استفاده از رفتار درمانی ، آموزش قاطعیت و اظهار وجود ، خانواده درمانی می تواند به موفقیت بیشتر درمان منجر شود.

 

دارو درمانی:

بیماران وابسته علائم فرعی دیگری نظیر اضطراب و افسردگی را نشان می دهند که می توان از ضداضطراب ها و ضدافسردگی ها برای بهبودی آنها استفاده کرد. از این داروها می توان به ایمی پرامین (Imipramine) ، بنزدویاژپین ها (Benzdoiazpins) اشاره کرد.

فاصله بین والدین و فرزندان

فقط برای صرف غذا و احیانا تماشای تلویزیون در جمع خانواده حاضر می‌شود. بندرت می‌توان درباره مدرسه و وقایعی که در طول روز برایش اتفاق افتاده، از او حرفی شنید. حاضر است ساعت‌ها با دوستانش صحبت کند، ولی در گفتگو با والدین به جملات کوتاه و احیانا پاسخ‌های آری یا نه اکتفا می‌کند. یخ ضخیمی در روابط بین او و خانواده وجود دارد که شکستن آن به هنر والدین بستگی دارد.
برای برقراری ارتباط میان پدر و مادر و نوجوانان باید به دنبال فرصت‌های مناسب بود. اگر فرزند شما به همراه دوستانش در اتومبیل نشسته و شما راننده آنها هستید، فرصت را از دست ندهید.
این بهترین زمان برای پی بردن به مسائلی است که نوجوان شما با آنها درگیر است. اینجاست که می‌توانید درباره رفت و آمدهای گذشته و قرار‌های آینده او، بگو مگوهایی که با دبیران و مربیان داشته است، امتحانی که فردا خواهد داشت و حتی احساسات رومانتیکی که در حال شکل گرفتن است، اطلاعاتی به دست آورید.
اگر قدر این فرصت را ندانید، ممکن است براحتی آن را از دست بدهید. اما برای این که بتوانید از این مذاکرات بهترین استفاده را ببرید، باید کمی صبور و خوددار باشید.
بچه‌ها در صندلی عقب می‌نشینند و ابتدا درباره موضوعات بی‌ارزش با انرژی و حرارت زیاد صحبت می‌کنند (و البته حواسشان نیست که شما صرفا یک راننده نیستید). فراموش نکنید شما باید کاملا صبور و خوددار باشید. معمولا بعد از چند دقیقه یکی از آنها جمله‌ای می‌گوید یا نظری می‌دهد تا شما را امتحان کند. شما در یک آن باید تصمیم بگیرید که یا چیزی بگویید یا همچنان ساکت بمانید.
اگر موضوع زیاد خارج از ادب و نزاکت نیست و احیانا مشکلی آنها را تهدید نمی‌کند، بگذارید به سخنان خود ادامه دهند. پس از مدتی موضوع بحث آنها جالب می‌شود و اینجاست که استراق سمع مزه دارد. آنها کم‌کم درباره اتفاقاتی که برایشان افتاده و شما از آن بی‌خبرید، صحبت می‌کنند. بچه‌ها به قدری گرم گفتگو می‌شوند که فراموش می‌کنند شما با آنها هستید و صحبت‌های آنها را می‌شنوید.
در این زمان دومین پدیده جالب رخ خواهد داد: حالا شما به یک راننده نمونه تبدیل می‌شوید: در مقابل تمام تابلوهای ایست دو ثانیه کامل توقف می‌کنید، با سرعت مطمئنه یا حتی کمتر از آن رانندگی می‌کنید، در مقابل چراغ زرد یا حتی کمی هم در مقابل چراغ سبز توقف می‌کنید؛ زیرا دوست دارید این وضعیت همچنان ادامه یابد.
وظیفه شما در این لحظه این است که همچنان ساکت بمانید. این روشی است که نوجوان برای این که برخی جزییات را درباره زندگی خود به گوش شما برساند، انتخاب کرده است. با پرسیدن سوالات پی در پی این لحظه را خراب نکنید. اجازه دهید دوستانش از او سوال بپرسند و نکات را روشن کنند. شما فقط ساکت بمانید و گوش کنید.
پس از این که آخرین دوست او پیاده شد، لحظه بزرگ فرا می‌رسد. زمانی که نوجوانتان جای خود را عوض می‌کند و می‌آید که در صندلی جلو بنشیند، یکایک سلول‌های بدنتان فریاد می‌کشند و به شما می‌گویند از او بپرسید: من نمی‌دانستم خانم «الف» آخر هفته مهمان دارد؛ فلانی که به او اشاره کردی، کیست و من کی می‌توانم او را ببینم؟ و...؛ اما خوددار باشید.
حالت چهره شما به او می‌گوید: من کلمه به کلمه حرف‌های شما را شنیدم و به نظرم لازم است با هم صحبت کنیم. اما بهتر است کمی صبر کنید و او را نترسانید. در این صورت در سیمای آرامش یافته او می‌خوانید: من می‌دانم همه حرف‌های ما را شنیدید و من می‌دانم آنقدر خونسردی خود را حفظ می‌کنید که نخواهید از من در باره جزییات بازجویی کنید؛ و سپس به بیرون نگاه خواهد کرد.
باز هم خودداری خود را حفظ کنید. اگر لازم است مدتی سکوت کنید و با نگاه خود به او آرامش دهید. سپس دوباره به جلو نگاه کنید و به رانندگی خود ادامه دهید. اگر درست عمل کرده باشید، از گوشه چشم خواهید دید که دختر شما همان موقع صدای رادیو را بلند تر خواهد کرد. این کار او نشانه پایان چند لحظه مذاکره غیرکلامی شماست.
اگر درست متوجه شده باشید، نوجوان شما بسیار ماهرانه و با زیرکی رفتار کرده و در طول یک رانندگی بدون این که مجبور باشد به تعداد زیادی سوال پاسخ دهد، شما را در جریان جزییات وقایعی که اخیرا برای او افتاده، قرار داده است.
اکنون شما به اندازه کافی درباره درگیری‌های اخیر او می‌دانید: این که دوستش او را به مهمانی آخر هفته دعوت نکرده است، معلم به او اجازه نداده است امتحانی را که به خاطر یک بازی والیبال از دست داده بود، دوباره برگزار کند و غیره. او اکنون می‌تواند روی همکاری و حمایت شما حساب کند. حالا اگر در اتاق خود گریه کند و شما بپرسید چه اتفاقی افتاده است، او دلیلش را به شما خواهد گفت، زیرا پیش زمینه کافی دارید که وقتی او جزییات را برای شما تعریف می‌کند، بتوانید او را درک کنید.
او می‌گوید: دوستم با دیگران بیشتر از من رفت و آمد دارد. اکنون او انتظار دارد شما آنچه را که آن روز هنگام رانندگی گفته بود، به یاد آورید و با در کنار هم گذاشتن این اطلاعات متوجه شوید که دوستش قبلا با او صمیمی‌تر بوده است. شما اکنون درک می‌کنید که نوجوانتان با مشکلی روبه‌روست که او را ناراحت می‌کند.
فرض کنید شما این گفتگوها را در اتومبیل نشنیده بودید، حالا وقتی وارد اتاقش می‌شوید و از او می‌پرسید چرا گریه می‌کنی؟ سرش را بر می‌گرداند و به سوال شما پاسخ نمی‌دهد یا به خاطر سوالی که می‌کنید، ناراحت می‌شود و واکنش شدید نشان می‌دهد.
علت این است که بدون پیش‌زمینه ذهنی احتمالا نمی‌توانید بخوبی شرایط او را درک کنید و او آنقدر صبور نیست که بخواهد همه ماجرا را از ابتدا برای شما تعریف کند. به طور خلاصه، او از دست شما به خاطر چیزی که هرگز قبلا توضیح نداده است، عصبانی است.
بنابراین یک گردش کوتاه با اتومبیل به همراه دوستان دختر یا پسر نوجوانتان و ساکت ماندن و گوش کردن در زمانی که او مسائل خود را مطرح می‌کند، به شما این امکان را خواهد داد در صورت بروز مشکل به عنوان والدینی دلسوز و مهربان از فرزندتان حمایت و مراقبت کنید. در جریان این رانندگی نوجوان شما جواهراتی را به سوی شما پرتاب می‌کند، این به عهده شماست که آنها را بگیرید و ارزش آنها را برای تقویت رابطه دوستانه بین خود و فرزندتان تشخیص دهید.
● میز شام را دست کم نگیرید
درباره ارزش و اهمیت غذا خوردن اعضای خانواده در کنار یکدیگر زیاد شنیده‌ایم. وقتی فرزند شما پا به دوران نوجوانی می‌گذارد؛ شام خوردن در کنار یکدیگر باز هم اهمیت دارد، اما به شکلی دیگر. بندرت اتفاق می‌افتد که میز شام مکان مناسبی برای تبادل اطلاعات و توضیحات مهم، آن طور که در زمانی که کودک شما در سن دبستان یا راهنمایی بود، باشد. با توجه به این موضوع که زمان متوسط برای صرف یک شام خانوادگی حدود ۱۰ دقیقه است، انتظار نمی‌رود موضوعات جدی را بتوان در طول این مدت مطرح کرد.
نتایج تحقیقات محققان، نشان داده است تا حدود ۱۱‌و ۱۲ سالگی اگر از کودک بپرسید در صورت بروز مشکل با چه کسانی صحبت خواهد کرد، در پاسخ می‌گوید: والدین، معلمان و دوستان. اما در سنین نوجوانی به دوستان، معلمان و والدین اشاره می‌کند. این نشان می‌دهد نوجوان شما در مدرسه، پشت تلفن، هنگام کار و بازی درباره همه چیز صحبت می‌کند، اما پشت میز شام و معمولا جایی که پدر و مادر حضور دارند، این کار را نمی‌کند.
در دوران نوجوانی، میز شام پلی است که راه را برای گفتگوهای مهم‌تر در فرصت‌های بعدی باز می‌کند. شام، زمان صحبت‌های کوتاه است. این زمانی است که کمی با یکدیگر شوخی کنید و بخندید و مقدمات را برای صحبت آخر شب یا روز بعد آماده کنید. این تبادلات پل‌های برقراری ارتباط بین والدین و نوجوانان را می‌سازند. بدون این مقدمات سایر مذاکرات مهم رخ نخواهد داد. بین گفتگوهای کوتاه زمان شام و گفتگوهای بلند و طولانی بعد از آن، ارتباط مستقیمی وجود دارد.
برای بعضی این گفتگوهای طولانی مدت در یک رانندگی پس از شام انجام می‌شود، برای عده‌ای هنگام پیاده‌روی، شستن ظرف‌ها با یکدیگر یا حین خوردن یک فنجان چای یا شکلات داغ در حیاط منزل. این که این گفتگوها چگونه انجام می‌شود، مهم نیست، اما اغلب بین شام و زمان استراحت افراد، زمان مناسبی است.
● مسیر طولانی یک سفر خانوادگی‌
عصر جمعه بود و ما از تعطیلات به خانه برمی‌گشتیم. مسافتی که باید طی می‌شد، ۴ ساعت طول می‌کشید. ابتدا من، همسر و دختر ۱۶ ساله‌ام بی‌حوصله و پکر بودیم. پس از مدتی، همسرم تصمیم گرفت به سی‌دی یکی از روان‌شناسان معروف که درباره نوجوانان صحبت می‌کرد، گوش کند. دخترم شروع به غر زدن کرد، اما وقتی همسرم تصمیم به انجام کاری می‌گیرد، او مجبور است ساکت شود.
من تا آن موقع سخنان این روان‌شناس را نشنیده بودم، اما باید اعتراف کنم که پس از چند دقیقه، بسیار علاقه‌مند شدم. حرف‌های او کاملا معقول و منطقی بود. پس از چند لحظه، این سخنرانی باعث شروع بحث بین ما و دخترم شد.
سی‌دی فقط ۴۵ دقیقه بود، اما با صحبت‌ها و نظرات دخترم حدود ۳ ساعت طول کشید تا ما به همه آن گوش دهیم. من و همسرم خوشحال بودیم از این که دخترم درباره خودش با ما صحبت کرد و چیزهایی را گفت که قبلا هرگز درباره آنها با ما حرف نزده بود. از همه مهم‌تر این که فکر می‌کنم دخترم هم از این گفتگو خوشحال بود.
پس از رسیدن به خانه، هیچ کدام از ما دیگر درباره آنچه در خودرو گذشته بود، صحبت نکردیم؛ دوباره به همان وضعیت عادی برگشتیم، اما با کمی تفاوت.
داستان‌های مشابه زیادی از والدین دیگر شنیده‌ام. معمولا انگیزه این گفتگوها شبیه گفتگوهای رادیویی به وجود می‌آید و والدین و نوجوانان را روبه‌روی هم قرار می‌دهد. آنها هم شنونده هستند و هم حین رانندگی و در طول سفر می‌توانند مخالف یا موافق باشند و با هم گفتگو کنند.
والدین و فرزندان در این شرایط در موقعیت یکسان قرار دارند؛ اما والدین زیرک تا وقتی نوجوانشان حرف می‌زند و عقاید و اسرار خود را مطرح می‌کند، ساکت می‌مانند و فقط گوش می‌کنند. بعدها در موقعیت مناسب، سوالاتی را که ماه‌ها در ذهن خود نگه داشته بودند، با نوجوانشان مطرح می‌کنند.
در طول این گفتگوها، اگر به نوجوانتان و دیدگاه‌های او دقیق شوید، خواهید دید که او ناگهان روشنفکرتر و بالغ‌تر می‌شود؛ به طور خلاصه او دقیقا همان کسی می‌شود که شما تلاش می‌کردید بار آورید؛ به این ترتیب او نه‌تنها شما را شگفت‌زده می‌کند بلکه خودش نیز از خودش تعجب خواهد کرد.
گفتگوهای شفاف و صادقانه بین والدین و نوجوانان شب‌ها نیز اتفاق می‌افتد. ارتباط دوجانبه خوبی که نوجوان، به این شکل شما را در جریان مسائل مربوط به خودش قرار می‌دهد.
در کارگروه‌هایی که با والدین و نوجوانان دارم، اغلب مخاطبان خود را در گروه‌هایی متشکل از ۵ تا ۷ نفر از اولیا و ۲ یا ۳ نوجوان قرار می‌دهم؛ به طوری که هیچ کدام از اعضای گروه به هم مربوط نمی‌شوند. سپس به آنها موضوعات و سوالاتی می‌دهم تا بحث کنند.
آنان دایره‌وار می‌نشینند و صحبت می‌کنند و مهم‌تر این که به حرف‌های یکدیگر گوش می‌دهند. در پایان روز، والدین شگفت‌زده‌اند از این که می‌بینند این نوجوانان چقدر خوب صحبت می‌کنند. بزودی آنها متوجه می‌شوند که نوجوان خودشان نیز به همین خوبی است؛ زیرا در پایان کار، از والدین دیگر می‌شنوند که «فرزند آنها خیلی خوب و منطقی صحبت می‌کند».
این رویداد برای نوجوانان، عجیب و متفاوت است. عجیب به این دلیل که مدتی را با بزرگسالانی که روی هر کلمه خود پافشاری می‌کنند، به سر برده‌اند. به عبارت دیگر، اغلب نوجوانان انتظار ندارند که بزرگ‌ترها به حرف‌های آنها گوش دهند، در واقع آنها چنین چیزی را تجربه نکرده‌اند، حداقل در مواردی بجز مسائلی که همیشه از آنها پرسیده می‌شود: چه ساعتی به خانه برمی‌گردی؟ با چه کسی می‌روی؟ و نظایر آن و آنچه باعث شگفتی نوجوانان می‌شود، این است که یک بار بزرگسالان با آرامش و توجه کامل به آنها گوش داده و متوجه شده‌اند که این نوجوانان چه حرف‌هایی برای گفتن دارند. سخنان یکی از این نوجوانان را بخوانید:
من واقعا خوشحال بودم از این که می‌دیدم این والدین به من این همه توجه می‌کنند. منظورم این است که خیلی عجیب بود. من معمولا سعی می‌کنم فاصله خود را با والدین حفظ کنم، اما این بار خیلی فرق می‌کرد؛ و من بقدری شگفت زده ام که نمی‌توانم بیان کنم. می‌دانم والدینم از چیزهایی که من امشب گفتم شگفت‌زده شده‌اند. هم شگفت زده و هم خوشحال. من این طور فکر می‌کنم و حداقل امیدوارم که این طور باشد.
● یک گردش دو نفره‌
اگر تغییرات ایجاد شده در روابط میان خود و فرزندتان از زمان کودکی تا امروز که به سنین نوجوانی رسیده است را مرور کنید، خواهید دید گفتگوهای درون اتومبیل اهمیت زیادی دارند. در اتومبیل شانه به شانه نوجوانتان می‌نشینید. این حالت، وضعیت مناسبی برای رابطه مشاوره‌ای است و برای آنها این راحت‌ترین موقعیت فیزیکی است که می‌توانند صحبت و درددل کنند.
در طول سالیان درازی که با کودکان در دوره راهنمایی و متوسطه مشاوره داشته‌ام، آموخته‌ام که هرگز مستقیما روبه‌روی آنها ننشینم، بلکه همیشه در جایی می‌نشینم که از نگاه مستقیم آنها دور باشم. به این ترتیب فضایی را در مقابل آنان باز می‌گذارم که بتوانند به آن زل بزنند.
آنها اغلب وقتی صادقانه با من صحبت می‌کنند یا درباره خود اطلاعات پراکنده‌ای می‌دهند، به فضای مقابل خود می‌نگرند، افکار خود را با صدای بلند بیان می‌کنند و سپس برای دیدن واکنش و شنیدن نظرات، نگاه خود را به سمت من برمی‌گردانند.
این وضعیت به شکل طبیعی وقتی که فرزندتان در صندلی کنار راننده نشسته است، ایجاد خواهد شد. نشستن شانه به شانه به نوجوان شما جسارت می‌دهد که راحت‌تر و آزادانه‌تر صحبت کند و این دقیقا همان چیزی است که شما می‌خواهید.
به نظر من، پدرم خیلی باهوش‌تر از آن بود که من فکر می‌کردم. در تمام دوران دبیرستان او همیشه اصرار می‌کرد در سفرهای یکساعته که او ماهی یک بار برای سرکشی به خانه‌مان در شهرستان داشت، او را همراهی کنم.
او روز جمعه‌ای که قرار بود به آنجا برویم، صبح زود مرا بیدار می‌کرد و کشان کشان به سمت صندلی کنار راننده می‌برد. من می‌خوابیدم و وقتی به مقصد می‌رسیدم، بیدار می‌شدم. او سرکشی خود را که به یک چرخ زدن در اطراف خلاصه می‌شد، انجام می‌داد. سپس در یک رستوران کوچک برایم صبحانه می‌خرید.
هنگام صبحانه روزنامه می‌خواندیم و درباره اخبار و ورزش صحبت می‌کردیم. سپس سوار اتومبیل می‌شدیم و برمی‌گشتیم. همیشه در ۳۰ دقیقه آخر رانندگی متوجه می‌شدم که دارم درباره اتفاقاتی که برایم افتاده است، چیزهایی که هیچ وقت فکر نمی‌کردم درباره آنها با پدرم گفتگو کنم، صحبت می‌کنم.
او هرگز سخنرانی یا نصیحت نمی‌کرد، بلکه فقط گوش می‌کرد. وقتی به خانه می‌رسیدیم، از من به خاطر این که همراهی‌اش کرده‌ام، تشکر می‌کرد (طوری که گویا من به او افتخار داده‌ام) و بعد هر کدام به سراغ کار خود می‌رفتیم... امروز که نوجوان خودم را بزرگ می‌کنم، می‌فهمم چرا پدرم صبر کرد تا من دوره دبیرستان را تمام کنم و بعد آن خانه شهرستان را فروخت.

روزنامه جام‌جم

خلاقیت های کودک نابینا

ایجاد عادت به تفکر و استدلال در کودکان بوسیله پرورش خلاقیت امکان پذیر است و این امر برعهده خانواده و مدرسه است.
خلاقیت بکارگیری توانایی های ذهنی برای ایجاد یک فکر و مفهوم جدید است لذا برای خلاق بودن باید آنگونه فکر کرد که دیگران فکر نمی کنند.
کودکی که دچار آسیب بینایی است ممکن است دوره های حساس رشد را به خوبی طی نکند و با مشکلات اجتماعی و عاطفی بسیاری مواجه شود. بینایی، انگیزه تعامل با دیگران و کشف محیط را در کودک ایجاد می کند، بنابراین ضروری است که والدین و مربیان این کودکان، محیط را برای پرورش همه جانبه آنان مهیا سازند و حتی می توان انتظار را از این حد نیز فراتر برد و با اتخاذ روشهایی ساده به پرورش خلاقانه آنان پرداخت.
راه های گوناگون و متنوعی برای پرورش خلاقیت در کودکان وجود دارد که تقریباً تمام آنها برای کودکان آسیب دیده بینایی نیز کاربرد دارد، برخی از این راهها عبارتند از:
۱) تشویق کودکان به طرح سؤالها و پاسخهای عجیب و غریب که سبب ارتقای رفتار خلاق و تعمیم آن به سایر زمینه های زندگی می گردد.
۲) آموزش مهارتهای پژوهشی، حل مسئله و طرح مسئله.
کسب این مهارتها به کودکان کمک می کند تا در عرصه های مختلف زندگی بتوانند مسائل و مشکلات را بطور عاقلانه حل کنند.
۳) تشویق و ترغیب کودکان به انجام کارهای متنوع هنری.
هنر به کودک آرامش می بخشد، روح کنجکاوی، تحقیق و سازندگی را در او بیدار می کند و فرآیند سازندگی، خلاقیت، تولید و آفریندگی را در وی بوجود می آورد.
۴) آموزش روش مطالعه خلاق و خواندن قصه های متنوع و ناتمام. قصه های ناتمام ذهن کودک را به چالش می اندازد و پایان های متفاوتی را در ذهن او به تصویر می کشد.
۵) نوشتن قصه و داستان و خاطره با موضوعات مختلف.
۶) نوشتن، استفاده و کاربرد کلمات و تولید واژه ها و ترکیب آن به ذهن کودک انسجام و نظم و ارتقاء می بخشد.
۷) تدارک فرصتهایی برای کسب تجارب متنوع جهت خودآموزی و یادگیری اکتشافی. این فرصت ها در برخورد با اشیاء، افراد، موقعیتها و شرایط می تواند لذت بخش و توام با تجارب دست اول باشد.
۸) اهمیت دادن به بازیهای کودکان و ایجاد فرصتهایی برای بازی های خلاقانه. کودک برای رشد ذهنی و اجتماعی خود نیازمند اندیشه و تفکر می باشد و بازی خمیرمایه این تفکر و اندیشه است.
گفتنی است انگیزه بالا، کنجکاوی فراوان، پشتکار و انضباط در کارها و افزایش جرأت و چالش پذیری از ویژگیهای افراد خلاق است که با روشهای فوق می توانیم در کودکان تقویت کنیم و شاهد انجام کارهای خلاق توسط خود کودکان باشیم زیرا افراد خلاق و صاحب اندیشه نو، گرانبهاترین سرمایه های جوامع محسوب می شوند.

روزنامه کیهان

خانه مهر یا عمارتی لوکس

گویی به یک باره تمامی خواسته ها و ترسیماتی که از یک زندگی داشتم را با پاک کنی پاک کرد و جای آن تنها یک جمله را نقش بست "دخترم بدان که زندگی با مردی خوش خلق در خانه ای آهنی در سرما و گرما آسان تر و شیرین تر از زندگی با مردی بد اخلاق در امارتی لوکس و زیباست "
حسن خلق تنها مسیری است که انسان را مستقیم در جاده ی ارتباطات شخصی و اجتماعی به مقصد می رساند و به عنوان حربه ای دشمنان را از پای در می آورد.
اهمیت این موضوع تا آنجاست که پیامبر اکرم (ص) بعثت خود را برای به اتمام رساندن مکارم اخلاق معرفی می کند.
بنابراین مکارم اخلاق و به کارگیری اصول اخلاق نیکو و صحیح در زندگی، می تواند سعادت را به انسان تقدیم کند، بدون آنکه متحمل مخارجی سنگین شده و یا به نیرنگ و دسیسه متوسل شویم.
اما آنچه مهم است اینکه
▪ اولا : تاکید بر حسن خلق و معاشرت نیکو در خانواده چه از سوی زن و چه از سوی مرد برای چیست؟
▪ ثانیا:حسن خلق در خانواده به چه معنا است؟ و چگونه می توان فرد خوش اخلاقی برای همسرمان باشیم؟
پاسخ سوال اول واضح و روشن است ؛ چرا که حسن خلق به مانند نیرویی است که به رفتارهای زن و مرد در داخل و خارج از خانه تعادل و هم سانی می بخشد، و دشواری های زندگی را آسان می سازد.
در حقیقت حسن خلق ، افسار مهار کننده ی خودبینی , خودخواهی , غرور و لجاجت است. که زندگی و در کنار هم بودن را آسان و قابل تحمل می سازد.
اما برای پاسخ به سوال دوم، دو مطلب مهم به نظر می رسد:
۱) اول آنکه حسن خلق ، یک رفتار نیکو و پسندیده ای است که لازمه ی آن ظهور در اعمال و رفتار زن و مرد است.
۲) دوم اینکه: تاثیر پذیری حسن خلق در اعمال این دو نسبت به یکدیگر ، زمانی میسر است که با ایمان و اعتقاد قلبی همراه باشد. در غیر این صورت ظاهر سازی و نمایش از جانب یکی از این دو و یا هر دو سرانجام آنها را از مسیر اخلاق نیکو دور می سازد.
اخلاق نیکو و خوش خلقی در خانواده از چنان اهمیتی برخوردار است که دین اسلام تحکیم بنیان خانواده را بر ایمان و اخلاق می داند.
پیامبر اکرم در حدیثی می فرمایند : کامل ترین مردم از جهت ایمان کسی است که اخلاقش خوبتر باشد و بهترین شما کسانی هستند که نسبت به همسران خود خوش رفتار باشند. بحار الانوارج۱ص۳۸۹
بنابراین خوش خلقی برای همه ی ما در تمامی زمانها و مکانها لازم است اما اهمیت آ ن در حفظ ساختار خانواده تا آنجاست که پیامبر در حدیثی می فرمایند:
اگر کسی از دختر شما خواستگاری کرد و دین و اخلاقش را پسندیدید با او وصلت ایجاد کنید و گرنه فتنه و فساد بزرگی در زمین به وجود می آید. وسایل الشیعه ج۲۰ص۷۷
اولین قدم در راه اخلاق نیکو ، ادب در کلام و گفتار است که نباید از صمیمیت به دور و به بی پروایی نزدیک باشد. کلمات زیبا و جملات محبت آمیز زن و مرد در خانه و حتی خارج از خانه همیشه باید نو و تازه باشد و نباید گذر ایام و در کنار هم بودن آنان را در بر خورد کلامی با هم سرد و عادی کند.
آنان اگر چه با هم دوست و به هم نزدیک هستند ، اما حصار محبت و احترام مانع از آن می شود که کلمات و جملاتی مانند: بیا غذا،مگر بهت نگفتم،بی عرضه ، و......جای کلمات و جملاتی مانند :
بفرمایید غذا حاضر است ،قبلا که در این باره باهم صحبت کردیم ،از شما بیش از این انتظار داشتم، و....را بگیرد .
عادت به سخن نیکو و دوری از گفتار زشت ، انسان را به سوی خوش خلقی متقابل رهنمون می سازد . البته آنچه گفتار نیکو را کامل می سازد در برگیرنده اخلاق نیکو است .آرام و شمرده شمرده صحبت کنیم ،لبخند بزنیم ،در کنار همسرمان بنشینیم ،دست او را بگیریم و حرف هایمان را با نیروی محبت به او منتقل کنیم .
از به کار بردن جملات امری پرهیز کنیم و اعتراض خود را مستقیم بیان نکنیم مثلا به جای جمله "بلند شو بریم مگرقرار نبود بریم رستوران" ، بگوییم " رستوران خیلی وقته منتظر ماست ! "
حتی برای شما که سال هاست از زندگی مشترکتان گذشته شاید سخت باشد ولی غیر ممکن نیست . به یاد داشته باشیم که کمتر کسی است که عادت بد یا صفت ناشایست خود را در اثر تندی و پرخاشگری تغییر دهد. اما با توکل بر خدا و کمی همت ، همراه با صبر و گذشت می توانیم در مقابل رفتار ناشایست طرف مقابل او را به اشتباهش آگاه ساخته و به عبارتی او را شرمنده کنیم . اکنون شما هم می توانید طعم شیرین خوشبختی را احساس کنید.

تبیان

بررسی تاثیر نور خانه بر سلا‌مت روان

چرا بعضی می‌ گویند پرده‌ها را کنار بزن تا دلت باز شود؟ چند ساعت می ‌توانید در خانه‌ ای تاریک دوام بیاورید؟ اگر تاریکی تمام نشود چه حالی پیدا می ‌کنید؟ غمگین می ‌شوید؟ می ‌گریید؟ بعد چی؟

روان‌ شناسان می ‌گویند: "زندگی در خانه‌ های کوچک و کم ‌نور نه‌ تنها تنش‌ های خانوادگی را افزایش می ‌دهد بلکه حتی میل به جنایت و پرخاشگری را نیز افزایش می ‌دهد."

شاید فکر می ‌کنید مساله ارتباط بین نور و حالات روانی انسان ‌ها بیشتر به باوری عامه شبیه است تا حقیقتی علمی، اما واقعیت این است که روانپزشکان سال‌ ها است این ماجرا را دریافته ‌اند و حتی معتقدند برخی انواع افسردگی مثل افسردگی فصلی در فصل‌ های پاییز و زمستان به دلیل کاهش نور دریافتی بدن و در پی آن کاهش هورمون ملاتونین مغز رخ می‌ دهند و بر همین اساس هم آن ها شیوه ی نور درمانی را برای درمان این گروه از بیماران ابداع کرده‌ اند.

نور نقش بسیار مهمی در آرامش افراد دارد و در زندگی آپارتمانی این نعمت تا حدود زیادی گرفته شده است.


دکتر سید هادی معتمدی، روانپزشک در گفتگو با جام‌ جم درباره ی زندگی در خانه ‌های تنگ و تاریک اظهار می‌ کند: گاهی زندگی در چنین خانه ‌هایی فرد را پرخاشگر و به انجام جرایم خشن ترغیب می ‌کند.

به گفته ی این پژوهشگر اجتماعی، ساکنان این قبیل منازل، خانه را محیطی مناسب برای گذراندن اوقات فراغت نمی ‌دانند و از محیط خانه دلزده می ‌شوند و تغییر در روحیات شان در کنار عوامل دیگری مثل فقر، نبود امکانات تفریحی در محیط زندگی، عدم بازدارندگی قوانین، تربیت نادرست و ناتوانی در کنترل نفس باعث می ‌شود برای تفریح به جرایمی خشن دست بزنند.
مشاجره و خانه
نور مصنوعی

همیشه مضرات زندگی در خانه‌ های کوچک و بی نور به اندازه ی روی آوردن به بزهکاری بزرگ نیست و در برخی موارد به پایین آمدن آستانه تحمل افراد و مشاجره‌ های خانوادگی می ‌انجامد.

در همین زمینه دکتر عارفه مبشر، روانپزشک به ایسنا می ‌گوید: هرچه خانه‌ ها کوچک ‌تر و تاریک تر باشند، تنش‌ های خانوادگی نیز افزایش می ‌یابد و موجب تاثیر استرس‌ های محیطی بر روابط خانوادگی می ‌شود.

به گفته ی این متخصص خانه‌ هایی که در گذشته وجود داشتند دارای فضای بزرگ ‌تر، حیاط، باغچه، حوض و معماری زیبا و دلنشین بودند و از شیشه‌ های رنگی و نور در خانه‌ های قدیمی بسیار استفاده می ‌شد اما در زندگی آپارتمانی کنونی، خانه‌ ها کوچک و تاریک شده‌ اند و سر و صدای خیابان‌ های اطراف وارد خانه می ‌شود که این عوامل استرس ‌زای زندگی آپارتمانی موجب تنش میان خانواده می ‌شود.

مبشر تصریح کرد: نور نقش بسیار مهمی در آرامش افراد دارد و در زندگی آپارتمانی این نعمت تا حدود زیادی گرفته شده است.

این روانپزشک اظهار کرد: کوچک شدن خانه‌ های امروزی در ایجاد تنش در خانواده بسیار موثر است. زمانی که خانه کوچک باشد کودک نمی ‌تواند انرژی خود را تخلیه کند و دچار افسردگی یا لجبازی می ‌شود که تنش در کودک به مادر و دیگر اعضای خانواده نیز منتقل می‌ شود.
قدم زدن
از خانه بیرون بزنید

از سوی دیگر ساکنان آپارتمان ‌های تاریک ناچارند به استفاده از نورهای مصنوعی در طول روز روی آورند که سبب ساز بیماری ‌هایی چون انواع سرطان‌ ها، بهم خوردن ساعت درونی بدن و ریتم‌ های رفتاری مثل ساعات خواب و بیداری، نامتوازن شدن حرارت بدن، بیماری‌ های روانی، تضعیف دستگاه ایمنی و حتی کاهش قدرت دید می‌ شود.

همه ی این ها را گفتیم که بگوییم، پرده‌ ها را کنار بزنید و بگذارید نور پوست‌ تان را نوازش کند و اگر مثل ما آپارتمان ‌نشین هستید و ساختمان ‌های بلند راه نور را به خانه بسته ‌اند، همین حالا شال و کلاه کنید و از خانه برای پیاده ‌روی کوتاه بیرون بزنید، هیچ ‌کس و هیچ‌ چیز نمی ‌تواند خورشید را از ما بگیرد!

تماس و پشتیبانی

  • آدرس: تهران - بزرگراه رسالت - بعد از خیابان کرمان- جنب پمپ بنزین- پلاک808،‌ طبقه6، واحد30
  • خط 1: 22338803 - 021
  • خط 2: 22338925 - 021
  • همراه : 09011414843  -   09011414842  -  09900988703
  • پست الکترونیک: Alimollazamani@Gmail.com